Eerst maar even wat er misging (Texas #1)

zondag 22 maart 2009 — 22.50

Op dag twee, in het spitsuur in Houston (de vierde stad van Amerika, met bijbehorend horrible spitsuur), stonden we in de rij voor het stoplicht. Je zou dus denken: optrekken - afremmen - optrekken enzovoorts, maar met een automaat gaat dat van rem los, stukje naar voren rollen, rem weer stevig intrappen enzovoort. Heel wat comfortabeler dan koppelen en remmen en in z'n vrij, en het enige waar een automaat goed voor is, want voor de rest vind ik het maar niks, zon automaat. Op verzoek van het vriendeje reden we in een flitsend rode Ford Mustang met knap wat vermogen, en met zo'n automatische versnellingsbak voel je je dan toch een beetje een mietje, zelfs als meisjesnerd.

Maar goed, we kwamen dus langzaam vooruit in die rij voor het stoplicht, toen ik ineens g-g-g-g-g-wok hoorde. En g-g-g-g-g-wok, da's geen goed geluid. Links van mij stond iets wits met een Chinees erin. En die Chinees had onze opzichtig rode Mustang over het hoofd gezien en had een baan naar rechts willen opschuiven. Omdat iets dat je niet ziet er wel kan zijn, gaf dat enige wrijving en wat krassen en een vertraging van een uur, want ook het invullen van een Amerikaans schadeformulier kost best wat tijd.

Later in de week werd het ineens bitter koud en nat. Dat het zou regenen wist ik wel - ook ik weet een online weersvoorspelling te vinden, maar dat het overdag maar drie graden zou zijn stond daar niet bij. 15, dat stond er wel, en da's hele andere koek. De helft van de vakantie heb ik dus klappertandend van de kou doorgebracht; want ook in Texas waren de wintercollecties allang uit de winkels verdwenen.

Een warme knappe jurk zat er dan ook niet in voor de bruiloft die de reden was van onze reis. Het werd behelpen met panties en een inderhaast gekocht wikkelvestje dat paste bij m'n meegebrachte cocktailjurkje. Dan maar niet op m'n paasbest, dacht ik nog. Want erger kan het altijd. En erger werd het. De bruiloftsgasten werden het laatste stukje naar het resort waar het geheel plaatsvond vervoerd in een minivan. En een van de stoelen in die minivan was nat. Ofzoiets. Wat het ofzoiets was, weet ik niet, maar op die stoel zat ik. En mijn jurkje blijkt helemaal niet tegen nat-ofzoiets te kunnen. Dus ik liep rond met een vlek op een wel heel ongelukkige plek. Gelukkig kon ik een sjaal lenen. We zullen zien of de stomerij nog redding brengt.

Maar het grote drama van de vakantie moest toen nog plaatsvinden. Het grote drama is dit: mijn iPhone ging zwemmen. Kopje onder. En hij doet het niet meer. En waterschade valt (begrijpelijk hoor) niet onder de garantie. En T-Mobile is vergeten me een verzekering aan te bieden bij het afsluiten van mijn tweejarig contract. Inmiddels heb ik de iPhone maar opengemaakt. Met waterschade eraan kan ik de garantie toch wel vergeten. Alle waterverklikkerstickers zijn helderrood. De aansluitingen op het printplaatje zijn groen uitgeslagen van de corrosie, en contactspray helpt er geen ene moer aan. De iPhone is dood. Boehoe.

Vergeleken daarmee waren de jetlag en de driedaagse knallende koppijn die ik overhou van het opgevouwen slapen in een vliegtuigstoel (niet aan te raden met twee gebroken wervels) een peuleschil. Morgen maar even de reisverzekering bellen.


drie reacties

OMFG lijn, wat een drama; en dit is nog maar deel 1…

stefankleintjes (URL) 23-03-’09 00:03


Nee nee Stefan, dit was deel 1, nu wordt het alleen nog maar beter :)

lijn 23-03-’09 00:05


Owowow… drama en ellende. Benieuwd wat dat allemaal zo goed compenseerde dat je Austin toch nog TOP vond :-0

Gert Jan 23-03-’09 10:48


(optioneel veld)
(optioneel veld)

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.