Over santen, kokosmelk en kokoswater

Santen maak je van geraspte kokos. Daar giet je heet water over en je knijpt het goedje uit. Dat heet dikke santen. Daarna kun je er nog eens heet water overheen gooien en het goedje weer uitknijpen. Dat heet —inderdaad— dunne santen.

Santen is verkrijgbaar in blikjes bij de toko, en bij de meeste supermarkten als superdikke santen: een blok dat je moet oplossen in water. Een stukje van een centimeter geeft dan ongeveer 1 kopje dikke santen. Maar als je het door iets vloeibaars heengooit (zoals soep…), is het een beetje onzin de santen eerst op te lossen in water.

In het ergste geval kun je geen blikjes of blokken krijgen. Dan moet je je behelpen met Conimexpoeder.

Santen wordt ook wel kokosmelk genoemd. Maar, kokosmelk is toch wat in een kokosnoot zit? Nee. Dat spul heet kokoswater. Alleen in de gedroogde kokosnoten die je hier koopt, lijkt het wel wat op kokosmelk. Degenen die weleens een verse kokosnoot in handen hebben gehad, weten dat daar veel meer vocht inzit (en veel minder kokos). Waterig spul, inderdaad. Maar heel goed tegen de dorst.

geen tagline — zondag 29 februari 2004 – 08.42 — veertien reacties


En dan nu...

Ik zou kunnen vertellen hoe gezellig het donderdag was met 10e. Maar dat kunt u beter aldaar bekijken. Ik zou ook kunnen vertellen waarom ik phpGiggle wel handig vind. Hiram heeft natuurlijk best gelijk met zijn strijd tegen zinloos gelink, maar dat doet mij alleen maar opmerken dat er zinnige en zinloze gigglelijstjes zijn. Maar eigenlijk heb ik daar allemaal geen zin in. Ik heb zin om het recept op te schrijven van een snel doch voedzaam soepje.

Snelle kippensoep

voor 1 persoon, voor meer personen gewoon de hoeveelheden verdubbelen

1/2 liter water

1 kippenbouillontablet

stuk santen van ongeveer 1 centimeter

1 rode peper

200 gram oosterse roerbakgroenten

zout naar smaak

Zet het water op met de bouillontablet, de santen en de rode peper, overdwars opengesneden. Wie niet van al te heet houdt, schraapt de zaadjes er uit. Proef als de tablet en de santen opgelost zijn, en voeg eventueel wat zout en nog wat santen toe.

Groenten erbij en nog 5 minuten doorkoken. Klaar. Bijna net zo snel als een gebakken ei!

Extralekker als je het in huis hebt:

een spriet sereh meekoken

wat blaadjes thaise basilicum erdoor

een scheutje thaise vissaus om het af te maken

Vegetariërs kunnen het maken met groentenbouillon, maar ik vind het lekkerder met kippenbouillon.

geen tagline — zaterdag 28 februari 2004 – 15.18 — negentien reacties


Frutsel Knutsel

Ik frutsel. Ik knutsel. Leuk.

Nerdy knutselen: ik heb phpGiggle geinstalleerd. Da’s een tooltje dat automagisch keywords uit tekst plukt en er links van maakt. Handig voor veelgebruikte links. Soms ook met grappige resultaten. Een frans autootje krijgt ineens een wat andere betekenis :-)

Plaatjes knutselen: George moet een banner hebben. Ik maakte hier een beginnetje. Als George dat leuk vindt kan ik er nog een paar uur aan knutselen: mooie fades en overgangen maken.

Voor mezelf knutselen: Ik ben bezig met php-gegenereerde pngs, xhtml en css. Het wordt leuk, maar jullie moeten nog even geduld hebben.

geen tagline — donderdag 26 februari 2004 – 18.16 — 22 reacties


Wit

Buiten sneeuwt het. De sneeuw reflecteert zoveel licht dat ik er wakker van word. Mensen worden wakker, maken hun ruiten schoon. Een man op een brommer rijdt behoedzaam door de straat. Achterop heeft hij krantentassen met een onzichtbaar krantenlogo erop.

Buiten zou het wit moeten zijn. Maar door het schijnsel van de straatlantaarn, dat weerkaatst wordt door de sneeuw, is het buiten zachtgeel.

Update (08:30): inmiddels vallen grote brokken sneeuw van de boom. Het wordt te warm: de sneeuw smelt. De jongen die twee uur geleden zijn ruiten schoonveegde, wegreed, en binnen 5 minuten zijn auto op dezelfde plek parkeerde, is alweer een half uur weg. De straat is veranderd van een ongerept wit tapijt in een glibberige natte bende, waar de auto’s stapvoets doorheen komen rijden. Tijd om mijn verloren slaap in te halen.

geen tagline — donderdag 26 februari 2004 – 06.19 — vijf reacties


Groentestal op de markt in Thimpu

Groente

geen tagline — woensdag 25 februari 2004 – 13.29 — zes reacties


Emma Datse

Het nationale gerecht van Bhutan is Emma Datse: rode pepers in kaassaus. Hoewel ik van heet eten hou, is het eten van rode pepers als groente net wat te veel voor me. Lekkerder vond ik de aardappels met rode pepers in kaassaus.

geen tagline — dinsdag 24 februari 2004 – 19.42 — drie reacties


Laten we het ook eens doen...

... zo’n kaartje van world 66.

Worldmap – visited countries

Kijk, dat ziet er best leuk uit. En geheel eerlijk ingevuld. Als ik de landen waar ik op het vliegveld heb rondgelopen mee zou tellen, was het nog roder :-)

geen tagline — maandag 23 februari 2004 – 20.29 — vijftien reacties


Ik ben altijd alles kwijt

Nu de digitale camera weer. Die ligt vast op een heel slimme plek, zoals alles dat ik kwijt ben.



En dat is jammer, want vanmorgen kreeg ik een bankafschrift. Iemand heeft 20 euro naar me overgemaakt. Kenmerk: *W00T* *W00T** *W00T***. En daar had ik dus graag een foto van gemaakt. Om te laten zien. En om te vragen: wat vinden jullie daar nou van?



Update: Dit postje heet niet voor niks Ik ben altijd alles kwijt. Blijkt dat JW eind oktober al € 4,04 met kenmerk 'Fund not Found' heeft gestort. Helemaal gemist door de gebeurtenissen van begin november. Want anders had er toen natuurlijk al (g)een foto gestaan!

geen tagline — maandag 23 februari 2004 – 11.41 — twaalf reacties


Omgekeerde wereld...

jomanda

geen tagline — zaterdag 21 februari 2004 – 17.49 — zeven reacties


Bob

Soms, heel soms, ben ik blij dat ik de bob ben.

Gisteren zag ik het gezelschap tussen 20 en 2 zes flessen wijn legen. In mijn mailbox zitten mailtjes met zinnen als: “We hebben het helemaal niet over die-en-die gehad! Of ben ik dat vergeten? Ik ga trouwens nog maar even naar bed.” Frans is ook nog maar even naar bed trouwens.

Maar ik zit redelijk uitgeslapen op de bank, zonder hoofdpijn na te genieten van een superavond.

geen tagline — vrijdag 20 februari 2004 – 13.27 — negen reacties


Zie het eens anders

Hahaha. Mijn scherm was wat slecht zichtbaar wegens de binnenstromende zon. En soms zie je dan dingen die er niet zijn, zoals op deze foto, afkomstig van dit stukje bij Majestic Moose.

(overigens vind ik die sushirestaurants met draaiende bordjes bordjes op een draaiende band maar niks)

geen tagline — donderdag 19 februari 2004 – 12.52 — negen reacties


Goedemorgen deze morgen!

Wat een genot, zo’n lekker vers kopje espresso!

geen tagline — dinsdag 17 februari 2004 – 10.54 — tien reacties


Meneer Bouman is om te zoenen

Quickmill 3000 Met het espressoapparaat in een grote tas liep ik naar de winkel. “Oe hebt keen karantie mehr,” zei de dame achter de toonbank. Grom. Na wat discussie (ik vond dat een apparaat van dik 600 euro niet na twee jaar kapot hoort te zijn, en nee, met mijn kippekracht kun je geen schroeven kapot draaien,) liep ik door naar de echte espressowinkel/reparateur.

En meneer Bouman haalde een nieuwe schroef, wurmde het afgebroken stuk uit het apparaat, en klaar was het. De machine hoefde niet eens achter te blijven. Ik kan meneer Bouman wel zoenen!

geen tagline — maandag 16 februari 2004 – 18.15 — negen reacties


Grom

’s Ochtends loop ik op koffie. Sterke koffie. Hele korte espresso’s uit ons espressoapparaat om precies te zijn.

Nu moest het apparaat al een tijdje schoongemaakt. Dat doe ik eerst, dacht ik, want zo’n warm espressoapparaat maakt lastig schoon. Dus ik schroefde de drukplaat los. Ik schroefde de drukplaat los. Ik pakte een steeksleutel en schroefde de drukplaat los.

De schroef die de drukplaat op zijn plaats houdt is afgebroken. Grom.

Gromgrom.

geen tagline — maandag 16 februari 2004 – 14.33 — acht reacties


Uit de oude doos...

Gaap. Ik was snotterig, en naar, en heeeeeeel moe. Dus ik was even weg. Slapen. En als je slaapt maak je niet veel mee. Daarom ben ik even mijn fotoalbum ingedoken. Ik vond een foto van mijn eerste GPS. Tegenwoordig koppel ik die aan mijn Palm, maar het is leuk om te zien hoe het vroeger was, toch?

geen tagline — zaterdag 14 februari 2004 – 12.10 — eén reactie


9 februari 1999 [2]

Met een klap kwam de auto… niet tot stilstand. Ik schoof door. De auto voor mij raakte zijn voorganger. Die raakte ook weer ziijn voorganger. Ik herinner me de geur van verbrand rubber. En dat ik “Au, au!” riep. Iets in mijn rug. Ik bewoog mijn tenen. Rechts lukte dat. Gelukkig, mijn rug niet door. Links was onmogelijk. Vast gebroken.

Ik deed mijn deur open. Ik wilde de auto uit. Op het asfalt lag een Volkswagenlogo. Van de auto voor me, denk ik. Ik kón de auto natuurlijk helemaal niet uit. Het was koud, ik deed de deur weer dicht.

Ik zette de radio af. Rob de Nijs. Hoewel het een koude februaridag was, en iedereen deuren en ramen potdicht had, hoorde ik de mensen in de auto naast me 112 bellen. Vreemd. Ik borg het hoesje van de radio op. Ik zag mijn bril, er was een glas uitgesprongen. Ik keek om me heen en vond het glas. Ik drukte dat terug in de bril. De motor was afgeslagen, realiseerde ik me nu. Ik haalde mijn huissleutels van de sleutelbos. Zelf vond ik het helemaal niet raar dat ik zo logisch handelde, maar ik wilde wel heel graag liggen. Op de stoel naast me. Toen viel ik flauw.

geen tagline — dinsdag 10 februari 2004 – 17.29 — negen reacties


9 februari 1999

5 jaar geleden ging ik om een uur of 11 op weg. Met een monitor in de kofferbak, en een computerkast stevig ingeklemd tussen de passagiersstoel en de achterbank. Ik werkte net een maand bij Neonova, al heette dat toen nog Netland, en ging een server bij een klant installeren.

Het was een koude winterdag, zo eentje met stralende zon laag aan de hemel. Ik zette mijn zonnebril op en maakte me op voor een kort ritje. De Bilt. In de weken ervoor was ik wel verder het land in geweest. Het was raar weer, de zon werd afgewisseld door flarden mist in de polder langs de A2. Gelukkig was het niet druk en was het mogelijk wél gewoon de forse afstand te houden die nodig is met zulk weer.

Bij de afslag Hilversum/Vinkeveen verdwenen mijn voorgangers uit zicht. Onttrokken aan mijn blik door de flauwe bocht die de weg daar maakt en het viaduct over de provinciale weg. Ik reed het viaduct op. Eenmaal boven kreeg ik de schrik van mijn leven.

Beneden

stond

het

stil.

geen tagline — maandag 09 februari 2004 – 07.29 — elf reacties


Stomme reclames

Is hij u ook opgevallen? Die reclame van dat modelgezin dat staat te tafelvoetballen in de woonkamer? Het scoreverloop is niet wat het moet zijn, want vaderlief moet steeds hoesten. Gelukkig weet moeder raad: een pilletje tegen vastzittende hoest.

En hoe heet dat ding? Fluimucil. Nou vraag ik je!

Ik denk niet dat de fluimenpil een succes wordt in Nederland…

geen tagline — zondag 08 februari 2004 – 22.33 — dertien reacties


Verstrooid

Hebt u dat nou ook wel eens? Dat u binnen tien minuten twee keer uw haar wast omdat u was vergeten dat u dat zojuist al had gedaan?

Ik wel.

geen tagline — vrijdag 06 februari 2004 – 19.30 — veertien reacties


37 minuten om ze allemaal op de koelkastdeur te plakken...

Dit is echt zoooooo leuk om cadeau te krijgen!

geen tagline — donderdag 05 februari 2004 – 23.46 — acht reacties


Hygiëaplein

Het nachtcafé was gezellig druk. Met die rare mix van mensen die zo laat op de avond nog niet naar huis willen. Verlopen mensen waar het nooit meer mee goedkomt. Kunstenaars. Studenten. Yuppen met morgen-een-dagje-vrij. En een wat oudere vrouw. Nu zijn nachtcafé’s voor alle leeftijden, maar deze dame was er toch niet helemaal op haar plaats. Te sjiek gekleed, te veel op leeftijd, en vooral erg dronken. Te dronken. Ze dronk rum-cola, en achter de bar waren ze al overgegeaan op steeds kleinere hoeveelheden rum en grotere hoeveelheden cola. Ze had het niet in de gaten.

Een kwade dronk had ze niet, al werd ze op den duur wel erg aanhalig. “Wat een tiep,” verzuchtte ik na een stevige omhelzing. ”’t Is de moeder van L.,” vertelde A. Oei. L. werkt in het nachtcafé. Ik dacht niet dat hij blij zou zijn met zijn moeders uitstapje. Inmiddels lukte het zitten op een barkruk ook al niet meer zo best.

“Waar woont ze?” vroeg ik. “Hygiëaplein geloof ik,” wist B. “Kom, ik breng je weg,” zei ik haar. Het leek onmogelijk dat ze nog op eigen gelegenheid thuis zou komen, en de kroeg ging bijna dicht. Ik hielp haar in haar jas, en ze strompelde mee naar buiten. “Klop straks maar even aan,” zei B. Eenmaal buiten bleek dat ik haar onmogelijk lopend naar de taxistandplaats zou kunnen krijgen. Een yup met morgen-een-dagje-vrij schoot me te hulp, en haalde een taxi. Maar toen de vrouw de taxi zag was alle meegaandheid verdwenen. “Ik wil niet naar huis! Ik wil nog wat drinken!” riep ze. Ik vertelde haar rustig dat dat niet ging, want dat het café dicht was. “Kijk maar, de mensen komen al naar buiten.” Maar ze bleef tegenstribbelen. Met de yup tilde ik haar op en we schoven haar op de achterbank. Snel ging ik naast haar zitten. Ze kroop bijna over mijn schoot naar buiten. “Weet je zeker dat dat gaat, in je eentje?” vroeg de yup. “Het lukt wel, gooi die deur maar snel dicht. Rijden maar.” antwoordde ik.

De vrouw was inmiddels door het dolle heen. Ze wilde de auto uit, en het drong niet tot haar door dat aan haar kant ook een deur was. Die aan mijn kant moest ze hebben, en om daar te komen krabde ze, sloeg me, en trok hard aan mijn haar. Ik pakte haar polsen in een soort houdgreep, ze was dronkenmanssterk, het kostte me moeite. Ik begon spijt te krijgen van mijn padvindersdaad.

Gelukkig wist ze nog waar ze woonde. De taxichauffeur wilde eigenlijk niet wachten. “Alleen door de voordeur,” zei ik. “Ik ga haar niet bovenbrengen hoor. Ik ken haar niet eens.” Hij bleef. In haar jaszak zaten geen sleutels. Ik vloekte. Het was 4 uur ’s nachts, ik stond in stil Amsterdam Zuid en het stomme mens was haar sleutels kwijt. Op hoop van zegen belde ik aan bij de buren, en tot mijn stomme verbazing kraakte de intercom. “Ja? Hallo?” riep iemand. “Het is de buurvrouw.” riep ik terug. “Straalbezopen en ze is haar sleutels kwijt.” De deur sprong open. Ik duwde de vrouw naar binnen en trok de deur achter haar dicht. Pfoe.

De taxichauffeur wilde mijn fooi niet aannemen. “Ik kom uit Ghana.” vertelde hij. “Bij ons is dit normaal. Maar ik dacht dat Nederlanders dat soort dingen niet meer voor elkaar deden.”

geen tagline — woensdag 04 februari 2004 – 21.58 — veertien reacties


Moblog

(thumbnail)

geen tagline — dinsdag 03 februari 2004 – 19.31 — vier reacties


Hopla!

Weer een jaartje ouder!

geen tagline — dinsdag 03 februari 2004 – 00.00 — 40 reacties


Ploink [2]

Wat zou een nieuwe toiletpot kosten? Ik weet het niet, maar ik denk algauw een eurootje of 60, 70. En dat is veel geld. Veel te veel geld voor een huurhuis dat bijna uit elkaar valt. Dus liet ik mijn oog vallen op een dure tube epoxyhars.

Op naar de ijzerwinkel. “Nee, sorry, hebben we niet,” zei de jongen die ik al 14 jaar groet. Misschien bij Van Kempen aan de overkant. “Tweesecondenlijm heb ik wel. En badkamerverf,” zei Van Kempen. “Tsja, daar plak ik mijn toiletpot niet mee,” antwoordde ik.

Naar de HEMA dan maar. Ah, snelcement, waterbestendig. Eén euro tachtig.

De hele avond mengde ik cement. In een leeg waxinelichthoudertje, want ik had steeds maar een klein beetje nodig, en snelcement droogt, nou ja, erg snel. Steeds smeerde ik een scherf aan de zijkanten in met dikke klodders cement, en drukte die tegen de pot. Dan 10, 20 minuten wachten, en weer een stukje. Op een gegeven moment paste het niet meer. Door de cementnaden stonden alle stukken wat verder van elkaar. Toen ging ik puzzelen. Tot ik ook het laatste gaatje gedicht had met scherf en cement.

En nu heb ik een volkomen unieke toiletpot. W0ei!~

geen tagline — maandag 02 februari 2004 – 22.54 — vijftien reacties


Ploink

Lijn doet afwas.

Lijn denkt: die soep van gisteren, die mag wel door de plee. Naar WC, pan op-z’n-kop, beetje knoeien, niet zo erg, handvat glibberig. Ploink!

En nu zit er een gat van 20 centimeter in de WC-pot. Shit.

geen tagline — maandag 02 februari 2004 – 10.02 — tien reacties


Moblog

(thumbnail)

----- — zondag 01 februari 2004 – 22.20 — geen reacties


Moblog

(thumbnail)

geen tagline — zondag 01 februari 2004 – 05.08 — twee reacties