In het diepe (6)

down under Stoer man!

 Klik!

geen tagline — woensdag 31 maart 2004 – 19.55 — twaalf reacties


Bakbeest

Courier is een bakbeest. Niet dat dat u interesseert, maar dit is mijn weblog, dus ik zeg het lekker toch. Courier is de emacs van de mailservers. Het is namelijk alles: een smtp-server, een pop3-server, een imap-server, en ook nog een webmailserver. Verder ondersteunen ze leuke dingetjes als authenticatie tegen LDAP, authenticatie tegen mySQL en Postgresql. Dat heb ik helemaal niet nodig. Ik heb pam.

Bij Courier hebben ze ook uitgevonden dat, als je je mailtjes per stuk verpakt in een bestandje opslaat, een imap-server veel sneller wordt. Dat wilde ik wel, want ik ontvang elke maand boel veel mail. Aan het begin van elke maand verplaats ik de mail naar een mapje, en wordt de mailserver weer lekker snel. Maar zo rond de 15e van elke maand raakt de inbox te vol, en hoor je de mailserver als het ware steunen en kreunen om mij mijn lange lijst mail voor te schotelen. En dan ben je pas op de helft!

Om een lang verhaal kort te maken: dat wilde ik wel, alle mailtjes apart verpakt. Maar ik wilde geen Courier, want da’s een bakbeest.

Maar wat blijkt? Bij Courier weten ze dat zelf ook. Daar snappen ze best dat ik Postfix wil, en geen Courier-smtp. En dat ik squirrelmail wil voor de webmail. En dus bieden ze een pakketje aan dat alleen maar pop3 en imap doet. Nou ja, en pop3s en imaps, ook nog. Maar dat is goed. Het pakketje moest wel even gecompileerd worden, maar bij Courier snappen ze ook nog eens dat ik liever geen losse zelfgebouwde uiterst belangrijke systeemsoftware heb slingeren op m’n server. Dus ik kon gewoon een rpm compileren.

Nou, en dat vind ik dus allemaal heel goed van Courier. Wat een goed bakbeest!

geen tagline — dinsdag 30 maart 2004 – 12.50 — zestien reacties


Poehee

De server liep op z’n laatste benen. Of eigenlijk niet de server, maar zijn harde schijf. En dat terwijl die pas een half jaar oud was.

Dus ik deed een upgrade. Ik kreeg de oude computer van mijn vader mee, en kocht twee nieuwe harde schijven. Die slaan nu gebroederlijk alle data op: gaat de één stuk, dan staat alles nog op de ander. Fijn. Fijn.

Ik bedacht ook afscheid te nemen van unix mboxen, en over te stappen op Maildir/. Bij de laatste Fedora zit een kleine daemon die dat kan, zodat je niet meteen vastzit aan het bakbeest Courier. Werkt als een speer. Behalve met Eudora voor de mac. Die doet raar. Grom. Ik ben bang dat het toch Courier wordt, maar dan wel morgen. Tot die tijd moet de Eudora-man maar met imap zijn mail lezen.

Bent u er nog? Goh.

geen tagline — maandag 29 maart 2004 – 19.37 — twaalf reacties


Stokje

Sinds gisteravond hoor ik er helemaal bij. Ik bedoel maar: een nominatie is leuk, maar als weblogger tel je pas echt mee als je een stokje ontvangt. Nu kreeg ik laatst al een stokje. Van jnnk. Dat gaat over mijn boekenkast. Die boekenkast moet ook op de gevoelige ccd worden vastgelegd. En voor die tijd moet ik eigenlijk even opruimen, anders zien jullie allemaal wat voor een puinhoop het hier is.

Jennekes stokje heb ik dus even in de boekenkast gelegd. Bij al die andere dingen die eigenlijk niet in een boekenkast thuishoren, maar daar wel liggen. Gelukkig heb ik een goed geheugen, anders zou ik vergeten dat het daar lag.

Maar goed. Dat andere stokje dus. Dat zijn drie vragen. Die moet ik beantwoorden. Dat gaat nog wel. Daarna moet ik twee andere mensen aanwijzen die weer drie vragen van mij te beantwoorden krijgen. Da’s veel moeilijker. Mensen verzinnen, vragen verzinnen. Grom.

Eerst de vragen maar, dan komt de rest hopelijk vanzelf.

Op welke bekende acteur of actrice lijk jij het meest en waarom?

Ik lijk natuurlijk op niemand. Dus ook niet op een bekende acteur of actrice. Wel kan ik heel goed toneelspelen, maar dat heeft niemand in de gaten. Bekend ben ik dan ook nooit geworden, in elk geval niet vanwege mijn acteerprestaties.
Wat is de raarste vraag die iemand je ooit gesteld heeft en wat was het antwoord?

Da’s makkelijk. Die staat hierboven. Op welke bekende acteur of actrice lijk jij het meest. Tssk!
Waar heb je spijt van?

Niet van heel veel. En gelukkig kun je de meeste dingen rechtzetten. Wat dan overblijft zijn de dingen die je nalaat. In verre landen bijvoorbeeld. Of op rare momenten. Dat is niet meer recht te zetten of over te doen. Dingen die je nagelaten hebt zijn so wie so spijtiger dan gemaakte fouten, vind ik.

En nu de vragen:

1. Met wie zou je wel eens willen stappen? En waarom?

2. Wat vind je het aantrekkelijkste aan je vriend/vriendin/man/vrouw?

3. Wat hangt er bij jou aan de muur? En wat zal je nooit, nooit, nooit aan de muur hangen?

De stokjes gaan naar Odette en Tjarko .

geen tagline — zondag 28 maart 2004 – 01.17 — vijf reacties


Balsamico

“Ik ben dol op Balsamico,” zei mijn gezelschap. “Ik ook,” zei ik. Eén van de meest gekoesterde ingrediënten in mijn keuken is een piepklein flesje met echte oude Balsamico. Een drupje door de sladressing doet wonderen.

Echte balsamico komt uit de Noorditaliaanse stad Modena. De azijn blijft jaren in houten vaten zitten, en wordt geheveld van het ene naar het andere vat. Na een jaar of 40 smaakt het als vloeibaar goud, en de prijs is daar ook naar. De vaten waarin de azijn wordt gemaakt zijn zo mogelijk nog meer waard, want zonder zo’n vat, waarin alle smaken getrokken zijn, is het maken van Balsamico onmogelijk. Het lijkt wel dure cognac!

Van echte Balsamico is maar weinig. Gelukkig is de azijn na 5 jaar ook al heel lekker, en dan een stuk beter te betalen, alhoewel nog steeds erg duur. De flesjes van 3 euro die je in de supermarkt koopt zijn op zijn best door een vat gespoeld en bijgekleurd en -gearomatiseerd met caramel. Ook heel lekker, maar niet het echte spul.

In combinatie met kalfs- of varkenslapjes kun je er nog hele lekkere dingen mee maken. Da’s weer eens wat anders dan over de sla.


Schnitzeltjes met balsamico en room

voor twee personen

300 gram kalfs- of varkensschnitzel

boter

peper, zout

een borrelglaasje balsamico

een klein bekertje creme fraiche

Snij de schnitzels in stukjes van ongeveer 4 bij 4 centimeter. Klop ze voorzichtig plat en dun met een vleeshamer. Als je die niet hebt kun je ook de platte kant van een flink keukenmes gebruiken, of zelfs een houten pollepel.

Verhit de boter in een koekenpan. Niet te warm! Je kunt gaan bakken zodra het schuim op de boter is weggetrokken. Schroei de plakjes schnitzel snel dicht, en doe er peper en zout naar smaak over. Blus af met de balsamico.

Draai het vuur terug naar medium, en laat 5 minuten staan, tot er wat van de balsamico verdampt is, en er geen scherpe azijngeur meer afkomt.

Nu het vuur helemaal laag. Doe de creme fraiche in de pan, maar wacht even met omroeren tot hij warm is, dat vermindert de kans op schiften.

Klaar. Moet absoluut gegeten worden met gekookte aardappels: je zou willen dat je meer saus had. Je kunt dit overigens prima vantevoren klaarmaken en later langzaam opwarmen. Wordt het alleen maar lekkerder van.

geen tagline — zaterdag 27 maart 2004 – 19.20 — vier reacties


Beestjes (2)

Bij thuiskomst was er een verrassing. Anderhalf jaar geleden wandelden wij rond in Artis. Jeugdsentiment, want vroeger gingen we elke week wel.

Nu mag ik een jaar lang binnenlopen wanneer ik zin heb, want ik kreeg een abonnement. Hoera! Beestjes!

(Oh, en wie dierentuinen zielig vindt: lees eerst Life of Pi maar eens, daarna praten we verder)

geen tagline — vrijdag 26 maart 2004 – 15.36 — zeven reacties


Beestjes (1)

lionfish Onder water zie je beestjes. Veel beestjes. Veel verschillende beestjes.

De meeste beestjes zijn vissen, zoals deze lionfish (hoe heet dat beest eigenlijk in het Nederlands?). Het is een roofvis, die ’s nachts op pad gaat om andere onderwaterbeesten te verschalken. Overdag ligt ‘ie lekker wat te suffen op de zeebodem. Zijn typische uiterlijk maakt dat hij makkelijk te herkennen is, al wil ‘ie door z’n schutkleuren nog wel eens wegvallen tegen het koraal. De vele sprieten zijn zo typisch voor deze vis, dat er zelfs een apart handgebaar voor is: steek je vingers doorelkaar alsof je je handen vouwt, maar laat je vingers recht, in plaats van ze om je handen heen te buigen. Voila! Een lionfish!


clownfish Iets heel anders is het anemoonvisje, of clownsvis. Grappige kleine visjes die tussen de zee-anemonen wonen. Andere vissen kunnen daar niet eens in de buurt zwemmen, want zo’n zee-anemoon heeft giftige stekels. Clownsvissen zijn daar immuun voor. De vaders passen op de kinderen. Het zijn dappere kleine visjes, die alles aanvallen dat te dicht in de buurt van hun kroost komt. Zelfs duikers, al zijn ze zelf niet groter dan je halve hand.

Hoewel het visje geen ‘eigen’ handgebaar heeft zoals de lionfish, heeft ‘ie wel een ver familielid: de Schotse collie. “Wat?” Zegt u? Een hond? Jazeker. Zoals de collie na een zekere populaire TV-serie omgedoopt werd in de lassiehond, heeft onlangs dit oranje beestje ook een nieuwe naam gekregen. Maar dat wist u natuurlijk al…

geen tagline — donderdag 25 maart 2004 – 16.28 — negen reacties


Krrr, krrr

Goed. Ik ben nu dus een Open Water Diver. Dat betekent zoveel als dat je niet meteen verzuipt met een persluchtset op je rug. In het water.

Ervaring komt met het duiken, en daar heb ik nog veel van nodig. Wat ook met het duiken komt, is flexibele trommelvliezen. Die van mij zijn dat nog lang niet. Op dit moment voelt het alsof er liters water inzit, en alles piept. En kraakt. Krr. Krr.

geen tagline — woensdag 24 maart 2004 – 19.21 — vijf reacties


In het diepe (5)

Geslaagd!

geen tagline — zondag 21 maart 2004 – 16.11 — twaalf reacties


In het diepe (4)

Tien kleine visjes, die zwommen naar de zee

‘t Is goed zei lijn, ik ga niet mee

Ik ga liever zwemmen in de vieze ouwe sloot

Want in de zee zwemmen haaien en die bijten je

Blub, blub, blubbediblub

Blubblubblub blub blub bub blub blubbediblub

Negen kleine visjes, die zwommen naar de zee

‘t Is goed zei lijn, ik ga niet mee

Ik ga liever zwemmen in de vieze ouwe sloot

Want in de zee zwemmen haaien en die bijten je

Blub, blub, blubbediblub

Blubblubblub blub blub bub blub blubbediblub

Acht kleine visjes, die zwommen naar de zee

‘t Is goed zei lijn, ik ga niet mee

Ik ga liever zwemmen in de vieze ouwe sloot

Want in de zee zwemmen haaien en die bijten je

Blub, blub, blubbediblub

Blubblubblub blub blub bub blub blubbediblub

Zeven kleine visjes, die zwommen naar de zee

‘t Is goed zei lijn, nu ga ik mee

Ik wil niet meer zwemmen in die vieze ouwe sloot

Want in de zee zwemmen haaien en die bijten niet

Blub, blub, blubbediblub

Blubblubblub blub blub bub blub blubbediblub

geen tagline — vrijdag 19 maart 2004 – 17.37 — drie reacties


In het diepe (3)

Door je mond ademen. Neus dicht. O nee, niet dicht. Die zit in een masker. Hee, ik zit hier onder water. Ik wil eruit. Heeeeeeelp!

Dat duiken hè, dat is best vreemd. Al je reflexen treden in werking en moeten eronder gehouden worden. Normaal als ik mijn neus niet gebruiken kan vind ik dat ik het benauwd heb. En onder het wateroppervlak wil ik alleen maar naar boven. Maar als ik mijn reflexen de baas blijven kan zie ik veel mooie dingen: prachtige vissen, veel koraal, en ivet natuurlijk. Er zwemt ook een dolfijn rond in de baai, dus die zal ik ook nog wel zien.

Kortom: prima naar mijn zin. Later meer…

geen tagline — donderdag 18 maart 2004 – 18.15 — zes reacties


Sodemieters

Wat vroeg…

(tot later)

geen tagline — dinsdag 16 maart 2004 – 03.39 — twaalf reacties


Checklist

Paspoort: check!

Was droog: check!

Bikini zoeken: check!

Rugzak zoeken: check!

3 opladers zoeken: nog eentje check!

Muggenspul: check!

Muskietenkaarsen te gebroken…

Zonnebrand: check!

Lippenspul: check!

Palm synchroniseren en ebooks eropzetten: laat maar :-)

Adressen en vluchtnummers doorgeven: ivet!

Kaarten en reisbackgammon: check!

Slippers

Boeken boeken: check!

Zonnebril: check!

Petje: waar is dat rotding da’s een mooi souvenir.

Wegwerponderwatercamera? Iemand daar ervaring mee?

Zometeen nog de slippers en een handdoek bovenop de tas proppen, en ik kan met een gerust hart weg.

geen tagline — maandag 15 maart 2004 – 14.20 — vijftien reacties


Niet vergeten!

Maandag mijn nieuwe paspoort ophalen.

Helpt u mij daar even mee?

geen tagline — zaterdag 13 maart 2004 – 17.09 — tien reacties


Muis

Toen we thuiskwamen lag ‘ie midden in de kamer. Nog halflauw.

Ik ben blij dat ik niet gezien heb hoe de katten eerst een half uur met ‘em gespeeld hebben.

geen tagline — zaterdag 13 maart 2004 – 01.14 — zes reacties


Stroom

De laatste keer dat ik weg ben geweest met de auto is de passagiersdeur niet hard genoeg dichtgeslagen. Omdat het overdag was, heb ik niet geszien dat het lichtje bleef branden in de auto. Zojuist stapte ik in de auto. Hmm, geen klokje. Accu leeg.

Iemand met startkabels in de buurt van de Ferdinand Bolstraat/Ceintuurbaan?

geen tagline — vrijdag 12 maart 2004 – 15.52 — dertien reacties


Madrid

Nog niet zo lang geleden was ik in Madrid. Op 20 november was ik terug, en postte een stukje, waarin ondermeer:

Vanuit het café waar wij ons biertje dronken keken we uit op die rare koffer, en op station Atocha.

geen tagline — donderdag 11 maart 2004 – 19.03 — acht reacties


Gezond

Bij het reisbureau gaven ze ons elk een formulier. “Als je overal nee op kunt antwoorden is het gewoon een kwestie van een stempeltje bij de dokter halen,” vertelden ze ons. Maar ivet ’s huisarts deed dat niet. En de mijne ook niet. Dus als een speer een sport medische keuring geregeld.

Ik ben gezond genoeg om te duiken.

Da’s mooi :-)

geen tagline — donderdag 11 maart 2004 – 18.27 — zes reacties


Chatten met George

(15:00:15) george: pling

(15:00:20) lijn: plong

(15:00:25) george: pling

(15:00:30) lijn: plong

(15:00:40) george: pling

(15:00:46) lijn: plong

(15:00:55) george: pling pling

(15:01:02) lijn: plong plong

(15:01:07) george: pling pling

(15:01:11) lijn: plong plong

(15:01:29) george: plong

(15:01:33) lijn: pling!

(15:01:42) george: plong plong

(15:01:47) lijn: pling pling

(15:02:06) george: plingerdepling

(15:02:15) lijn: plingerdeplong

(15:02:18) george: hmmm

geen tagline — dinsdag 09 maart 2004 – 15.02 — zestien reacties


22 uur

... en dat je samen op de bank zit en Jeroen Pauw NOVA aan ziet kondigen.

lijn zegt: “Hee! Z’n haar is geknipt.”

frans zegt: “Kapper geweest.”

geen tagline — maandag 08 maart 2004 – 22.07 — zeven reacties


Fiets

“Heb jij een fiets dan?” vroeg zij

“Kan je wel fietsen dan?” vroeg hij

Zij weer: “Ik heb jou nog nooit zien fietsen!”

Hij: “Nee nee, liever niet achterop, da’s gevaarlijk!”

Het trauma van 7 kilometer op-en-neer doordeweeks en 12 in het weekend ben ik nooit teboven gekomen.

En met zulk gezelschap ben ik bang dat het ook niet meer gaat lukken…

geen tagline — maandag 08 maart 2004 – 13.45 — drie reacties


Konnichiwa (2)

Ik begon maar eens met informatie zoeken over Noriko’s laatste woonplaats. Yokosuka, Kanagawa. Een kleine stad niet ver van Tokyo. Er is een Wikipedia pagina van. Daar staat op dat daar een U.S. Navy base gevestigd is. Een zinnetje uit de laatste brief schiet door mijn hoofd: Double selery in wartime. Ik moest lachen om de spelfout. De marine, natuurlijk.

Na wat zoekwerk vond ik het emailadres van HRM in Yokosuka. Mooi. Mailtje gestuurd: Ik ben op zoek naar Noriko Shimizu. Ze moet rond ‘98 bij jullie gewerkt hebben. Kunnen jullie mijn adresgegevens aan haar doorsturen? Yada yada yada.

Al na twee minuten kwam er een mailtje terug:

Your message could not be delivered to the following recipients:

c500s@cnfj.navy.mil

Please do not resend your original message.

Delivery attempts will continue to be made for 1 day(s).

Bummer.

geen tagline — zondag 07 maart 2004 – 19.38 — eén reactie


Lijn doet boodschappen

Duveltjes, blauwe pringles, wokkels, gewone biertjes…

Wie komt er straks F1 kijken?

geen tagline — zaterdag 06 maart 2004 – 19.59 — tien reacties


Konnichiwa

In een grijs, grijs verleden werkte ik een paar weken voor de Bank of Tokyo Mitsubishi. Werken voor een Japans bedrijf is raar. Al het werk dat je deed moest gechopped worden door iemand boven jou in de hiërachie. Choppen betekende dat iemand letterlijk zijn eigen persoonlijke stempel op jouw werk zette. Je eigen chef had ook weer een chef, — chop! — en goed zichtbaar op de afdeling, aan een bureau waar hij iedereen kon overzien, zat nog een chef — chop!

Later leerde ik dat het in Japan heel normaal is een stempel bij je te dragen: je eigen, hoogstpersoonlijke chop. Dat leerde ik van één van mijn collega’s, Noriko. Noriko was leuk. En lief. En trots op Japan, maar blij in Europa te zijn. Toen ze hoorde dat ik van sushi hield nam ze ze voor me mee, als lunch. In een gewoon plastic bakje, maar prachtig gegarneerd met sla, stukjes komkommer en zelfs aardbeien. Dankzij haar hield ik het twee maanden uit in deze krankzinnige Japanse miniklassemaatschappij. We gingen stappen, naar vreemde feestjes, en veel bij elkaar eten. Van Noriko leerde ik de zelfvouwsushi’s: in kwarten geknipte norivelletjes op schaaltjes; rijst en andere ingrediënten in bakjes op tafel. Geen stomme Hollanse uitvinding van een fondue-adept, maar een Japans idee.

Noriko had een vriendje, uit Brazilië. Dat ging uit en het duurde niet lang voordat ze definitief terugging naar Japan. Laatst vond ik een oude envelop met haar laatst bekende adres. Ik herinner me nog de brief die daar in zat. Ze was getrouwd met een Amerikaan, en zwanger. We wisselden nog een paar emails uit, maar toen ze ophield met werken, was het contact definitief verwaterd.

Noriko is niet terug te vinden op het internet. Probleempje is dat zij Noriko Shimizu heet, dat is ongeveer zoiets als Carolien Jansen. In haar laatste brief staat dat ze getrouwd is met ene Brown. Ook al zo’n exclusieve naam. Het oude adres is een dead link. Engelsvriendelijke Japanse telefoonboeken kan ik niet vinden, en mijn Japans gaat niet veel verder dan konnichiwa. Hoe vind je iemand in Japan?

geen tagline — vrijdag 05 maart 2004 – 07.21 — vijf reacties


NPS Jazz

In het kader van een waan-van-de-dag postje: op Nederland 3, NPS Jazz, is een fijn concert aan de gang. Ik ga nu eens uitzoeken wie of wat, want dat gelul aan het begin van het programma, daar luistert een lijn natuurlijk niet naar…
Update: het was een man die luistert naar de naam Bilal . Wie had dat gedacht. NPS Jazzinfo (met link naar twee nummers op North Sea vorig jaar) hier.

geen tagline — vrijdag 05 maart 2004 – 00.12 — eén reactie


Een beetje

Ik had vreemde, levendige dromen. Lag te draaien in mijn bed. Werd wakker met een dikke lip, shit, koortsuitslag. Nu zit ik op de bank. De plekjes achter mijn oren gloeien.

Ik denk dat ik een beetje ziek ben…

geen tagline — donderdag 04 maart 2004 – 14.48 — zeven reacties


Biefstukjes met Kikkoman

Ik ben dol op heel wat dingen. Wat daar zeker bijhoort is Japans eten. En biefstuk. En shii-takes. Dat heb ik dus maar eens gecombineerd.

Voor 2 personen

2 biefstukjes

1 bakje shii-takes

2 lente-uitjes

stukje verse gember van 3 centimeter

sap van 1/2 limoen

1/2 kopje Kikkoman

Snij de biefstukjes in blokjes. Niet te klein, want anders raken ze straks automatisch doorbakken. Maak een marinade van de kikkoman, het limoensap, en de fijngeraspte gember. Let op: limoensap maakt het vlees “gaar”, dus je moet maar heel kort marineren.

Maak de shitakes schoon, en snij ze eventueel wat kleiner. Snij de lente-uitjes in ringetjes.

Haal de biefstuk uit de marinade en dep droog met wat keukenpapier. Al te grote stukken gember die zijn blijven hangen ook even weghalen. Zeef de overgebleven marinade door een theezeefje o.i.d.

Verhit een tefalpan op hoog vuur en bak de biefstuk snel rondom bruin (Nee, ik gebruik daar inderdaad geen boter of olie voor, maar een beetje olie mag best). Doe dan de shii-takes erbij en bak nog twee minuten. Nu zijn je biefstukblokjes nog mooi rood vanbinnen. Wie het vlees rosé of doorbakken wil, moet wat langer bakken, maar omdat ik dat nooit doe, kan ik je echt niet vertellen hoe lang dan.

Blus af met een beetje van de marinade, doe het vuur uit, en strooi de lente-uitjes eroverheen.

Lekker met komkommersalade en gebakken noedels.

geen tagline — woensdag 03 maart 2004 – 15.00 — acht reacties


Wekker

Wij slapen op zolder. Zoals zoveel Amsterdammers op driehoog hebben we van de zolderberging een slaapkamer gemaakt. En we hebben geluk: de berging die eigenlijk bij tweehoog hoort mogen we ook volstouwen met onze spullen.

De mevrouw van éénhoog heeft nog wel haar berging op zolder. Een paar keer per week loopt ze drie trappen naar de zolder op om daar haar wasgoed te strijken, of gordijnen te naaien. Ze moet al voor half Amsterdam gordijnen genaaid hebben.

De zolderkamers zijn vanelkaar gescheiden door dunne houten wandjes. Nog dunner dan de wandjes op de woonverdiepingen. En kennelijk, ik weet ook niet waarom, heeft de benedenbuurvrouw op haar zolderkamer een wekker staan. En gisteravond om kwart voor twaalf begon die wekker te piepen. Pieppieppieppieppieppieppiep. Goed te horen in onze slaapkamer.

De wekker van de buurvrouw. Daar bleven wij wakker van.

geen tagline — maandag 01 maart 2004 – 18.17 — twaalf reacties


Simultaanschaak

Zouden er mensen zijn die wel hier lezen, maar niet bij frans of walter? Het kán natuurlijk.

Anyway, ik kan het niet laten, zo mooi is het. Luister eens hier (en kijk hier voor het stukje). Jnnk viste nog dit mooie filmpje uit Walters comments. Voor zoiets laat ik graag alle schijn van originaliteit varen.

geen tagline — maandag 01 maart 2004 – 03.07 — vijf reacties