Blauw oog

Ik liep niet op te letten, dat was duidelijk. Hoewel… Ik liep wel op te letten, maar niet waar ik liep. Dat kan nare gevolgen hebben. Ik struikelde over de stoeprand en duikelde naar voren. Met mijn handen probeerde ik de klap op te vangen, maar het gele antistoepparkeerding (hoe heten die monsters eigenlijk?) stak net te ver boven de straat uit om effectief ontweken te worden, en ik knalde er met mijn hoofd tegenaan. Net boven mijn rechter wenkbrauw.

Het deed niet echt pijn, al voelde ik na een paar minuten een dikke bult opkomen. Als alle ijsklontjes niet op waren geweest, had ik er ijs op gedaan. Maar ik had dus geen ijs, en in plaats daarvan kroop ik mijn bed maar in.

De volgende ochtend kreeg ik mijn rechteroog nauwelijks open. Helemaal gezwollen en opgezet. Boven mijn wenkbrauw zat een schram, en mijn bovenste ooglid was rood. Of paars. Of iets ertussenin. Gelukkig trok de zwelling snel weg, en kon ik weer normaal kijken met mijn rechteroog. En ach, het zag er niet eens zo slecht uit. Als ik paarse oogschaduw op het linkeroog zou smeren, zou je het niet eens zien.

Maar nu! Nu is het een paar dagen later, en de bloeduitstorting is nog een heel stuk verder gezakt. Ik heb nu een blauw oog modelletje Alice Cooper, zeg maar. Op zijn zachtst gezegd ziet dat er nogal vreemd uit, maar eerlijk is eerlijk: het ziet er natuurlijk gewoon helemáál niet uit.

Kijk dus altijd uit waar u uw voeten neerzet. Ik ga nu even boodschappen doen. Met een zonnebril op.

----- — zaterdag 31 juli 2004 – 19.56 — eén reactie