Cynisch

“De opkomst bij de verkiezingen in Irak is hoog,” zegt Frans. “Op teletekst staat dat er ongeveer dertig mensen zijn omgekomen bij aanslagen op stembureaus.”

“Oh, dat valt mee,” zeg ik, nog niet helemaal wakker.

----- — zondag 30 januari 2005 – 21.29 — geen reacties


Ouch!

Waarom voel ik me vandaag, de dag na een fijne, ontspannende massage, alsof ik inelkaar geslagen ben, terwijl vorige week, na flink wat duw- trek- en kraakwerk, ik me minstens drie dagen twee centimeter langer heb gevoeld?

----- — dinsdag 25 januari 2005 – 15.36 — geen reacties


Fijn! Weekend!

Windows 98 heeft zojuist mijn partitietabellen vern**kt.

Dat wordt dus de hele avond met trial en error proberen de partities te restoren. Grrr.

----- — zaterdag 22 januari 2005 – 19.39 — geen reacties


Zo kan ik het ook

Het uitelkaarschroeven gaat makkelijk.

Maar zie dan maar weer eens alles op zijn plek te krijgen, zodat het nog jaren meekan.

----- — dinsdag 18 januari 2005 – 01.08 — geen reacties


In de Jukebox (1)

Zaterdag keek ik naar The Talented Mr. Ripley. Dat viel me nogal tegen. Voor een Hollywoodgeval niet slecht, maar toch… Van de manipulator uit de filmrecensies van het Parool zag ik niet veel terug. Eén van de leukste scènes was wel die in een Jazzclub, waar een stel oververhitte Italianen op zijn Napoletaans Dus jij wilt Amerikaantje spelen zingt. De teks is extragrappig voor wie de film gezien heeft.

Zondag ruimde ik mijn MP3’s op. Er konden een hoop dubbele weg. Ik sorteerde, tagde, en zocht bij freedb.org. En laat, heel laat, was alles netjes. En tot mijn verbazing had ik één enkel nummer van de soundtrack van The Talented Mr. Ripley. Juist ja, Tu vuo’ fa l’Americano


----- — maandag 17 januari 2005 – 16.36 — geen reacties


Het lost zich zelf wel op

Ik ging dus niet naar dat feestje. Ik ging ook niet naar de weblogmeeting, gisteren. Schnotter.

----- — zondag 16 januari 2005 – 14.41 — geen reacties


Dilemma

Ik ben ziek. Niet echt heel erg. Maar ik voel me er des te beroerder van.

En nu heb ik vanavond een feestje. Van iemand die ik al vijf jaar niet gezien heb. En waar ik heel graag heenwilde, voordat ik me zo naar ging voelen. Dus… ben ik straks lief voor mijn lijf, of doe ik iets aan mijn vriendenkring (hard nodig na een jaartje depressie trouwens)?

Zucht…

----- — vrijdag 14 januari 2005 – 17.39 — geen reacties


Hehe (of: waar is de kaart?)

Bij Lonely Planet weten ze ook niet wat waar ligt…

“Health risks: malaria (Travellers to Turkey’s steamy regions (the Mediterranean coast east of Mersin and the irrigated areas of southeastern Anatolia around Sanliurfa) should stock up on their favourite anti-malarial gear. This serious and potentially fatal disease is spread by mosquito bites and is endemic in most countries of the region (the exceptions being Singapore and Brunei).”

(http://www.lonelyplanet.com/destinations/middle_east/turkey/facts.htm )

----- — vrijdag 14 januari 2005 – 01.48 — geen reacties


Criminele beestenbende

Ik lag te slapen. Midden overdag, want ik had griep. Frans was weg, dus ik was alleen in het nieuwe huis. Ineens hoorde ik gerommel. Gestommel. Of teringherrie, eigenlijk. “Frans, ben je terug?” kraste ik uit bed. “Wroaarrr,” zei Frans. Wroaarr? Wroaarr? Frans zegt af en toe rare dingen, maar zeker geen Wroaarr. Ik werd een beetje bang, daar in mijn bed. In de nieuwe keuken stond iemand die Wroaarr zei, en die, te horen aan het geluid, in de keukenkastjes aan het rommelen was.

Voorzichtig, zonder geluid te maken, stond ik op. Ik gluurde door het bovenlicht van de slaapkamer, de keuken in. Het keukenraam stond wagenwijd open, en ik zag iets bruins, harigs. Het leek op een beer. Sterker nog, het was een beer! “Eeeeeek!” gilde ik. “Er staat een beer in de keuken!” Maar kennelijk was het een bang uitgevallen beer, want toen ik even later, nog voorzichtiger, weer door het raampje keek, was de beer verdwenen. Door dat open keukenraam natuurlijk.

Op mijn hoede — je weet maar nooit natuurlijk— sloop ik naar de keuken. Het was er een grote bende. De inhoud van de keukenkastjes lag verspreid over de grond. De deur van de koelkast stond open. De Pomelo, speciaal gekocht voor George die vanavond op bezoek komt, was weg. De blauwe Pringles ook. Voor die stomme chips was ik gisteren helemaal naar de grote Albert Heijn op het Gelderlandplein gereden. En nu ben ik ziek, dus ik ga niet nog eens.

En dat keukenraam blijft voorlopig ook dicht.

----- — woensdag 12 januari 2005 – 16.50 — geen reacties


Was ik maar een cartograaf

Ik zie overal kaarten… Natuurlijk in de wolken, maar dat telt niet mee. Ik zie ook kaartjes in slecht geisoleerde huizen waar het lekt, in de loslatende verf van de vloeren van het café waar ik vaak kom. In de kreukels van de rekening die ik betaald heb en toch weer openvouw.

Maar misschien is een echte cartograaf daar helemaal niet zo blij mee, en moet ik maar gelukkig zijn dat ik geen cartograaf ben.

----- — dinsdag 11 januari 2005 – 02.19 — geen reacties


Films waar ik deze week heenwil

Dat gaat nooit alemaal lukken, ik weet het, maar ik wil wat vaker naar de film, vandaar deze poging.

Op 1, met stip, omdat ik in Bhutan geweest ben: Travellers and Magicians

en verder:


  • 5×2

  • Coffee and Cigarettes

  • Comme une image

  • Eternal sunshine of the spotless mind

  • Simon

  • Il Gattopardo

  • Gegen die Wand (maar die is al uit op video…)

Voorzover aflevering 1 in een serie…

----- — zondag 09 januari 2005 – 01.01 — geen reacties


Eeks

Gisteren kwam mamalijn op bezoek. Vandaag mijn zus. En straks twee vrienden.

En zojuist stond ik de trap stofvrij te maken. Help! ik word een Helder Mientje!

----- — zaterdag 08 januari 2005 – 19.24 — geen reacties


Foon uitzoeken

Mijn abonnement moet verlengd, en ik kan dus een nieuwe foon uitzoeken.

Ik wil het volgende:

– camera

– syncML

– infrarood

– email

– compatible met Palm, zodat ik Palm en foon kan syncen

Nokia’s website sucks, dus heeft iemand suggesties?

----- — vrijdag 07 januari 2005 – 15.33 — geen reacties


Eigen roem stinkt niet in dit geval

“Dat moet je niet doen joh!” zei Frans, toen ‘ie las dat ik hiernaast beweerde 50 euro gestort te hebben op 555 voor Azië.

Maar ik vind dat ik dat zelf moet weten. Sterker nog, als die hele verhuizing me niet meer dan failliet achter had gelaten, had ik nog wel meer gegeven. Maar daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat er veel geld opgehaald wordt. Dus ik open hierbij de eigen roem stinkt helemaal niet actie.

Laat in de comments achter hoeveel je gaf. De gulste gever kan (na het opsturen van bewijsstukken, en natuurlijk na het geven van meer dan ik, we zijn toch niet gek hier..) rekenen op een etentje voor twee bij lijn thuis! Naar keuze Thais, Indiaas of Indisch (we blijven wel in stijl, natuurlijk), in de smaken vlees, vis of vegetarisch.

Update: het is wel een hoofdprijs hoor, ik kan heel lekker koken, toevallig!

Waarom we nu juist wel moeten geven



Eigenlijk heb ik maar één reden: dit is een natuurramp van de ergste soort.

In principe ben ik tegen noodhulp. Noodhulp is een nooitstelpend doekje voor het bloeden. Noodhulp maakt mensen fatalistisch afhankelijk. Is het niet van grote internationale orgaisaties, dan wel van de eigen corrupte regering, die de verkregen hulp presenteert als eigen resultaat.

Ik zie meer in microkredieten en langlopende onderwijs- en kinder-, en mediaprojecten: die gaan analfabetisme tegen en geven daarmee mensen een kans hun eigen informatie in te winnen. Alleen zo kunnen regeringen gecontroleerd worden.

Omdat ik voor mijn werk vaak in Afrika geweest ben (steeds voor korte tijd, dat wel), zelf belast met het inrichten van mailnetwerken over bestaande verbindingen, heb ik gezien wat een enorme invloed onafhankelijke informatie heeft.

In West Afrika zag ik mensen die gekluisterd waren aan de radio; luisterend naar de Franse zender voor francofoon Afrika.

Ik zag markstadjes (meer kleine dorpjes in onze beleving) waar twee mobiele telefooncellen aanwezig waren: bezitters van mobieltjes die hun telefoon verhuurden. Desgewenst verhuurden ze zich ook als mobiele modems voor bezoekende ontwikkelingswerkers; ook die profiteerden van de wekelijkse marktdag om contact op te nemen met het thuisfront.

Ik zag stoffige pleintjes waar geestelijken twee weken oude kranten spelden; voorlezend aan kleine groepjes.

Ik zag een enorme informatiehonger, die maar nauwelijks gevoed kon worden. Alle projecten die gericht zijn op het geven en verwerken van informatie zijn in mijn ogen superbelangrijk. Want wie arm is, is niet automatisch dom. Wie arm is, heeft wel veel slechter toegang tot onderwijs. Onderwijs dat je op de lange termijn leert om informatie te verkrijgen en verwerken. Dus: kinderen, onderwijs en media. Want kinderen zouden de toekomst moeten hebben; onderwijs helpt ze meer informatie te verwerken, en onafhankelijke media maakt dat ze die informatie ook daadwerkelijk krijgen.

Veel landen die noodhulp ontvangen, onderschrijven deze principes niet. Sterker nog: ze werken ze juist tegen. We geven noodhulp aan landen waar geen onafhankelijke media is; waar vrouwen uitgesloten zijn van onderwijs en medische zorg, kortom, aan landen waar alle voorwaarden die in mijn ogen zo belangrijk zijn om een land tot ontwikkeling te brengen, genegeerd worden. Veel crises in die landen zou je aan kunnen merken als erger dan nodig, ware er genoeg en tijdige informatie geweest, of als vermijdbaar. Regimes die zo met hun onderdanen omgaan, steun ik liever niet.

Maar in dit geval hebben we te maken met een natuurramp. Eentje die zo groot is, dat ik me niet kan herinneren eerder iets van die omvang te hebben meegemaakt. In een regio waar juist wel vrije media is. Waar de situatie verre van ideaal is, maar waar overheden juist wel aan de goede weg timmeren. En vooral met een ramp die niet in de categorie erger dan nodig, ware er genoeg en tijdige informatie geweest, of vermijdbaar te plaatsen valt.

Noodhulp is hier echt noodhulp. Je helpt geen enge regimes in het zadel. Je blokkeert de onafhankelijke pers niet. Je helpt de mensen.

Daarom moet je nu geven.

----- — dinsdag 04 januari 2005 – 03.38 — geen reacties


We zijn er lekker op tijd bij dit jaar

De kaarten zitten op de bus!

----- — zondag 02 januari 2005 – 23.31 — geen reacties


Zow...

Wat blijkt? De verbouwingsmannen hebben de kabel helemaal niet slordig onder de bouwvloer verstopt. Het extra stuk kabel dat door onze nieuwe woonkamer loopt is van de bovenburen (U snapt: ze hebben mazzel dat wij ze aardig vinden…). Vreemde toestand.

Maar goed, die kabels dus, die had ik weggeknipt. Mooi kort. En het dubbele stuk eruit. En de splitter netjes boven de schilderijrand gezet, zodat ik de rest van de kabel achter diezelfde rand kan wegwerken. En op een van die heel kort afgeknipte kabels moest een nieuwe F-connector. Da’s nog niet makkelijk, coax strippen van een vier centimeter lang stukje. Vooral niet als er een twee centimeter dik vloerdeel naastligt.

Maar het is gelukt. De F-connector, daarbovenop de splitter, en voila! TV! En voor de buren soldeerde ik een fijn nieuw stuk kabel, dus die hebben ook weer TV.

En nu ga ik naar Brifget Jones kijken. Dus.

----- — zaterdag 01 januari 2005 – 21.49 — geen reacties