Het nieuwe werk

Ik zou nog vertellen over het nieuwe werk. Waar ik aan begon in april, na een jaar bankzitten.

Het was vreselijk. Amsterdam-Zeist is vreselijk om te rijden. Het gebouw waar ik in werkte was donker en vreselijk. Het werk was niets bijzonders. En de collega’s zaten ergens tussen ‘wel aardig — maar nietszeggend’ en vreselijk in. Een paar collega’s gingen elk uur een kwartier roken, en klaagden dan dat ze het zo vreselijk druk hadden. Lunchen in de buurt kon niet, behalve bij een snackbar.

Na anderhalve week realiseerde ik me dat het niet beter zou worden. Zeist zou niet dichterbij komen, mijn collega’s zouden niet stoppen met roken en klagen. Het gebouw zou niet ineens fijn en licht worden en de snackbar zou niet ineens allemaal gezonde dingen gaan verkopen.

Ik heb opgezegd.

dat had u niet gedacht! — donderdag 30 juni 2005 – 12.01 — dertien reacties


De eeuwige stad

Het was warm. En mooi. En indrukwekkend. En zalig.

We wandelden uren. Dronken liters water (overdag). En lichtfrisse witte wijn (’s avonds). We aten twee keer per dag warm.

We hoefden nergens naar binnen. Het weer was mooi en de monumenten talrijk.

We gooiden muntjes in de Trevifontein. Dan komen we nog een keer terug. Voor mij heeft dat al een keer gewerkt, vandaar.

We zwierven door de nauwe straatjes van Trastevere na zonsondergang. Aten een pond kersen bij de fontein op de Piazza della Rotonda. Richiette alla Carbonara, Saltimbocca alla Romana, Carpaccio, Insalata Mista, Bruschetta Pomodoro e Bufala.

Verbazingwekkend weinig koffie, eigenlijk.

Schandalig weinig foto’s — twee.

Man. Ik wil terug.

ritorniamo — maandag 27 juni 2005 – 22.38 — negen reacties


Tabouleh

De eerste warme dagen van het jaar heb ik geen zin in warm eten. Borden vol rijst of pasta kunnen me niet bekoren, stoten me eerder af, zelfs.

Het stomme is: juist in dit warme weer moet je goed eten. Misschien merk je het niet, maar zo’n stralende zon vreet energie, van jou. Dat je die grotendeels terugkrijgt in de vorm van een goed humeur is natuurlijk alleen maar fijn.

Eten moet je dus. Koolhydraten. Van die langzame, zoals in pasta, of rijst, of aardappelen, of brood. Die eerste warme dagen kom je wel door met salades en lekker stokbrood. En als je dat zat bent eet je tabouleh. Fris smakende koolhydraten, wat een vondst.

Couscous koop je van AH Biologisch, of bij de Marokkaanse winkel. Kunt u nog kiezen welke soort, kies dan Moyen. lees meer...

Zomereten! — woensdag 22 juni 2005 – 21.01 — vijftien reacties tags: ,


(Niet) zomaar een dag

Ik hang wat rond. Probeer een tunneltje op te zetten met het werk, lig wat in bed, frutsel weer wat.

De benedenbuurvrouw maakt haar tuin schooon met een hogedrukspuit. De buurman heeft haar al een paar glazen wijn aangeboden, en dat is zolangzamerhand wel te merken. De buurvrouw is blond, gebronsd, en heet Anita.

Zometeen gaan we een fles champagne halen. We gaan niet copieus dineren vanavond. Graag felicitaties in de reactiedinges.

und warum? — dinsdag 21 juni 2005 – 17.41 — 22 reacties


Klaagzang

Mamalijns computer was stuk. Ik was ziek. Ik snotterde, en ’s nachts zweette ik me kapot. Mamalijn kocht een nieuwe computer. Ze was het zat dat deze steeds stuk ging. Ik snotterde maar wat. Eerst van het opgelopen virusje (?) en later van de pollen. Pas op zaterdag voelde ik me beter, en ging ik langs, om te kijken of er nog iets van de oude harde schijf te redden viel.

Op de op een na warmste dag van het jaar tot nu toe (da’s dus een ingewikkelde manier om “gisteren” te zeggen), besloot ik dat ik nu maar eens moest beginnen met het uitpakken van de laatste dozen. Want sinds we hier wonen staat er nog een stapel dozen. In één ervan zaten mijn zomerkleren. En die wilde ik aan. Die zomerkleren. En het ging lekker. Dus ik leegde een hele stapel dozen, terwijl Frans zichzelf op het balkon langzaam in een plasje veranderde.

Nou, dat had ik dus beter niet kunnen doen. ’s Nachts kreeg ik weer koorts. En koorts in dit weer is dus echt niet fijn. Niet dat ik er niet aan gewend ben. Ik heb een nierbekkenontsteking gehad in Suriname. Oh, en malaria, in Benin en Burkina Faso. Maar van malaria krijg je het tenminste koud. Of nee, niet mooier maken dan het is, malaria is ook gewoon kut. Nu heb ik gewoon een koutje. Met koorts dus. En dat is dus niet fijn.

Dus op de warmste dag van het jaar tot nu toe (da’s dus een ingewikkelde manier om “vandaag” te zeggen), hang ik op de bank en in het bed, en ben ik niet buiten, of op kantoor, waar het vast koeler is dan hier, in huis. En die harde schijf heb ik ook niet meer aan de praat gekregen.

soms kan ik me even niet inhouden... — maandag 20 juni 2005 – 17.49 — zeven reacties


Teletekstjunkie

Frans is voor zijn nieuwsvoorziening grotendeels afhankelijk van teletekst. Als er geen TV in de buurt is, belt hij iemand die er wél voor zit, en roept dan codeberichten: “en dan nu 704, en 666, oh, en ook even 671.”

Maar vandaag gebeurde er iets vreemds. De snotterigheid van mijn neus-met-kou veranderde in de snotterigheid van een neus-met-allergie. Ineens praatte ik in code: “Doe eens 709,” riep ik tegen Frans. En Frans zei: “Huh?”

Hij kende de pagina niet die mijn prikogen verklaarde. Ha!

en de situatie vandaag is: ongunstig — vrijdag 17 juni 2005 – 16.01 — twaalf reacties


Noodzakelijkheden

Tussen de wekker, wakker worden, opstaan (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde overigens) zit tijd. Tijd die je gebruikt om de krant te lezen, te douchen, tanden te poetsen, koffie te drinken, te ontbijten…

Niet iedereen doet dat alles in de vroege ochtend. Niet iedereen is een ochtendmens, en de niet-ochtendmensen die ik ken, blijven over het algemeen zo lang mogelijk in bed en doen alleen het noodzakelijkste. Ik bijvoorbeeld, neem een douche, poets mijn tanden, drink koffie en check mijn mail. Maar soms verslaap ik me. Dan moet ik dus kiezen, want ik heb maar tijd voor één ding. Of misschien heb ik daar niet eens tijd voor. Maar zonder tandenpoetsen de deur uit kan ik gewoon niet.

Andere mensen vinden het weer onverteerbaar om zonder koffie de deur uit te gaan. Of zonder ontbijt. Of ze moeten er niet aan denken ongewassen de kleren in te schieten. Dus nu vroeg ik me af. Als je maar één ding zou kunnen doen ’s ochtends, wat doe je dan? Douchen? Tandenpoetsen? De kat aaien? En multitasken telt niet. Ik kan ook mail checken en tandenpoetsen tegelijk, of koffie drinken en me opmaken, maar dat is dus even niet aan de orde. Kiezen moet je. Ik ben benieuwd…

vliegende haast! — vrijdag 10 juni 2005 – 15.00 — 29 reacties


Minireunie

Het ging zo:

Mamalijn ging op vakantie. Het is aspergetijd. De zus van een middelbare schoolvriendinnetje drijft nu de boerderij van haar ouders. Mijn middelbare schoolvriendinnetje stuurde me onlangs een adreswijziging die ik kwijtraakte.

Ik ging dus vrijdag op bezoek bij mamalijn. Om haar gedag te zeggen en een fijne reis te wensen. En ik reed meteen even langs de zus van mijn middelbare schoolvriendinnetje. Voor asperges natuurlijk. Want ik ben dol op asperges. Niet op die houtige stokjes die je bij de supermarkt krijgt, maar wel op de verse, knapperige exemplaren die uit de schrale zandgrond komen. ’s Ochtends uit de grond, ’s avonds in je mond, de enig goede manier.

De zus van mijn middelbare schoolvriendinnetje gaf me haar nieuwe adres. En mobiele nummer. En ’s avonds vatte ik de koe bij de horens en belde meteen. Na een jaar depressie en bankzitten en algehele lethargie vond ik dat best stoer. De mobiel van mijn vriendinnetje stond uit. Wat een nachtkaars. Maar zaterdag belde ze terug. En met eenzelfde kordaatheid als ik, dus we zagen elkaar die avond nog. En dat was gezellig!

Zo gezellig, dat ze vandaag aan de telefoon hing: Lijkt het je niet leuk om die nog eens te zien? En spreek jij die nog? En wil je die zien? Ja, natuurlijk, dat lijkt me leuk. Wie belt die, en heb je die al gesproken, en mag die ook komen, of toch maar liever niet. In een paar minuten hadden we een heuse minireunie voorelkaar. En na wat verdere telefoontjes een lijst van namen, al dan niet met emaladressen en telefoonnummers.

En nu ben ik rechercheur. Zoek de mensen. Alle ouders zijn verhuisd, schoolbank.nl ligt plat, de oude school heeft niks, maar ik ga ze vinden. En ik heb er baaie veel zin in.

baaie veel zin? baaie veel zin, ja. — woensdag 08 juni 2005 – 00.49 — vier reacties


Dat is het dus...

geen tagline — dinsdag 07 juni 2005 – 00.00 — twintig reacties


Meeste commentaar in mei

www.heuvelachtig.nl (5)

www.timmietv.nl (4)

www.superolog.nl (3)

blog.lachicamerengue.com/weblog (3)

bliss.punt.nl (3)

yadayadayada.nl (2)

www.vanrongen.nl/weblog (2)

www.rickdekikker.com (2)

www.majrim.nl/pivot (2)

www.charlottesweb.nl/web (2)

doenietzomoeilijk.nl (2)

www.sneeuwblind.nl/weblog (1)

www.gsmplaatjes.nl (1)

www.duvekot.ca/eliane (1)

www.dezonschijnt.nl (1)

u kunt weer inschrijven voor de maand juni! — zondag 05 juni 2005 – 22.17 — negen reacties


Kapper (4)

Een paar weken daarvoor zag ze een documentaire op National Geographic. Of misschien was het Discovery Channel. Het onderwerp van de documentaire was een man die meer jaren uit handen van justitie had weten te blijven dan zij oud was, ze had zich nog afgevraagd of moord niet verjaarde, daar in Amerika.

De wetenschappers die meewerkten aan de documentaire waren meer dan bereid om mee te werken. Ze lieten — in retrospect — het hele onderzoek zien. De uiteindelijke boodschap was dan ook dat de FBI je altijd te pakken krijgt, wat je ook op je kerfstok hebt.

De gezochte misdadiger had waarschijnlijk een zwaar leven achter de rug. Wat wil je, als je een viervoudige moord te verbergen hebt. De reconstruction artist had het verouderen van zijn portret daarom samen laten gaan met een laten hangen van de mondhoeken.

Ze had het herkend. Ook haar mondhoeken waren na een paar zware jaren niet meer omhoog te krijgen. En al wist ze de laatste paar maanden best weer wat plezier maken was, doorgemaakte ellende trok zwaarder aan haar trekken dan zwaartekracht ooit zou kunnen doen. Maar bij de kapper had ze gelachen over een domme opmerking van een andere klant. Haar linker mondhoek stond duidelijk omhoog (of was het nou haar rechter? Hoe werkte dat eigenlijk, met linker hersenhelften die in de rechterkant van het gezicht tot uitdrukking komen, en andersom?) toen ze naar zichzelf staarde in de spiegel. Wat moet je anders bij de kapper dan kijken naar je eigen haar en gezicht.

Ze dacht: als die linker mondhoek er nu is, komt die rechter er ook wel weer.

it's gonna get you! — zaterdag 04 juni 2005 – 01.39 — vijf reacties


Het witte goud

geen tagline — vrijdag 03 juni 2005 – 23.03 — twee reacties