Het laatste artikel van 2005

Zo. De laatste loodjes. Op de valreep een foto gemaakt voor en geplaatst op A life in snapshots. Drie keer raden wie er samen met mij opstaat!

Voor de mensen die net als ik van langpootkonijnen houden: de eerste foto’s van Atlas zijn gemaakt! Zie hier

En op de laatste werkdag van dit jaar was er een fijne verrassing: mijn laptop (met 1920×1200 breedbeeld tft-scherm, waar is mijn bril?) was gearriveerd. Hoera!

Nu gaan we vast een glaasje champagne drinken :-)

tot volgend jaar! — zaterdag 31 december 2005 – 20.51 — zes reacties


De eerste week met Atlas

Zo. Dat was mijn eerste week als eindverantwoordelijke voor een heus langpootkonijn.

Atlas is drie jaar geleden ingereden, en daarna is ‘ie alleen nog maar de mooiste grasmaaier van Nederland geweest. Erg zonde van zo’n paa langpootkonijn natuurlijk. Om die reden is het ook geen kwestie van eropspringen en wegrijden. Voorlopig is het lekker veel borstelen, knuffelen en uitlaten in het dorp. Daarbij is ‘ie echt cool: schrikt niet van auto’s, tractors, honden of andere paarden (maar plassen en putdeksels zijn wel eng!), maar een beetje saai vindt ‘ie het wel. Daarom ga ik volgende week maar eens beginnen hem op hand- en stemhulpen te zetten: stap, draf, galop, halthouden, keren… allemaal zonder halstertouw, bit of longe. Daar kun je heel ver in gaan, maar de basis ervan is makkelijk te leren, en een prima manier om een gehoorzaam, goed luisterend langpootkonijn te krijgen. Dat laatste wil je echt, want zo’n lanpootkonijn weegt al gauw zo’n 500 á 600 kilo, en als hij mij niet vertrouwt en er echt vandoor wil als hij schrikt, ben ik natuurlijk nergens met mijn 50 kilo.

Overigens ben ik zo mutsig geweest wel mijn camera mee te nemen naar Atlas, maar geen volle batterijen. Geen foto’s dus. Misschien dat ik iets heb aan Patches, die auto rijdt, bier haalt en de telefoon aanneemt. Zo’n beessie moet toch ook je to-do lijstje kunnen bijhouden?

focus shift! — dinsdag 27 december 2005 – 00.24 — acht reacties


Van de regen in de droep

Stel, je bent een Afghaanse vrouw.

Dan moest je jarenlang gehuld gaan in een boerka. Als je eens wat anders aanwilde dan die eeuwige tent, dan mocht dat niet. Dat hadden een paar mannen zo bepaald.

Misschien ben je op één of andere manier wel in Nederland terechtgekomen. Misschien wil je op een dag toch die boerka aan. Omdat ze je ook met je gewone hoofddoek aanstaren, en je je in een boerka minder bekeken voelt. Omdat het stervenskoud is, en je onder je boerka minstens vijf truien aankan. Omdat je jas bij de stomerij is.

Dat mag dus binnenkort niet meer. Dat word binnenkort door een paar mannen en vrouwen zo bepaald.

Lang leve het vrije Nederland!

en nu allemaal drie keer raden wat ik vind van het voorstel de boerka te verbieden — donderdag 22 december 2005 – 14.03 — zestien reacties


Kaartjes, kaartjes, kaartjes

Je zou het niet zeggen, maar ik heb ooit gestudeerd. Social Geografie. Da’s Aardrijkskunde, maar dan anders (“zonder bodems”).

Ik verdenk mezelf ervan dat ik dat vooral leuk vond omdat ik zo dol ben op kaarten. En vandaag zat er een hele fijne kaartensite in mijn inbox: Mapping Worlds.

kijk! kijk! — woensdag 21 december 2005 – 12.09 — vijf reacties


lijn en het langpootkonijn

Een langpootkonijn is een edel dier, met vier benen en een hoofd. Langpootkonijnen briesen en hinniken. Ze eten hooi en biks. Ze stappen, draven en galopperen. Ze hebben manen en een staart. Ze houden van appels en wortels en vinden het zalig om gepoetst te worden.

Atlas


Dit is Atlas. Atlas is een volbloed arabische langpootkonijnruin van 6 jaar oud. En sinds zondag ben ik het baasje van dit langpootkonijn.
Volgende keer meer over de geschiedenis van het langpootkonijn

lang leve het langpootkonijn! — dinsdag 20 december 2005 – 16.42 — dertien reacties


Meeste commentaar in november

Op een of andere manier vergeet ik het begin van de maand steeds… En dus het commentaartoplijstje. ‘t Is nu al de tweede keer op rij dat ik erop gewezen moet worden dat ik een postje vergeet!

Maar hier issie hoor:

blog.lachicamerengue.com/weblog (14)

www.rickdekikker.com (10)

www.hello-again.nl (8)

wiro.net (5)

www.timmietv.nl (3)

braintags.com (3)

www.miwian.nl (2)

www.kolesqueeste.nl (2)

www.heuvelachtig.nl (2)

www.ellingmann.com (2)

www.elkedaganders.nl (2)

www.ditadres.com (2)

puckspodium.com (2)

ditadres.com (2)

cockie.org (2)

tevreden, Puck? — woensdag 14 december 2005 – 13.26 — elf reacties


Lijn diggt

Diggen wordt het helemaal volgend jaar. Dus ik ben er maar vast mee begonnen.

Vanaf heden aan de rechterkant: wat lijn diggt.

Linkdumpen is zooooo 2005! — vrijdag 09 december 2005 – 18.07 — vijftien reacties


Digiklaas

Voor Marcel

Lijn d’r laptop ging kapot

En de Sint, die schrok zich rot

Hij had een surprise willen maken

Met verschillende digitale zaken

Enfin, dat feestje ging niet door

Daarom maar wat bestandjes voor ‘t oor

Pepernoten en appels Sinterklaas is jarig

De gedichten worden ook elk jaar minder... — maandag 05 december 2005 – 11.36 — zeven reacties


Hiep hiep

Mamalijn is jarig.

Gefeliciteerd mamalijn!

hoera! — zondag 04 december 2005 – 12.46 — vier reacties


God's clubje

Eigenlijk begon het met een postje van Gertjan, die opmerkte dat de katholieke kerk tegenwoordig weer aflaten toestaat. Dat is natuurlijk te raar voor woorden. Ik plaatste een opmerking: “Ach, tegenwoordig maken we geld over naar de Novib of Greenpeace.” Er kwamen wat reacties op, waaronder eentje van Gertjan zelf, die zei dat de behoefte om met jezelf en het hogere in het reine te komen universeel is.

Daar was ik het alleen maar mee eens. Maar nu eerst wat over aflaten. Terry Gilliam Jones (een ex-Python) heeft een mooie serie gemaakt voor de BBC, waarin hij het ontstaan daarvan uitlegde. In het begin was het namelijk tamelijk onschuldig. De eerste monniken verschilden niet zoveel van de hardwerkende boeren waar ze tussen woonden. Ze werkten op het land, en daarnaast kwamen ze vijf keer per dag op onmogelijke tijden samen om te bidden (waar kennen we dat getal vijf toch van?). Naast dat bidden was er nog een verschil: ze waren geestelijken, en in de katholieke leer destijds stonden ze daarom dichter bij god. Daarom kon je aanbieden om een uur, een dag, een week, het werk van een monnik te doen, die dan in die tijd voor jou zou bidden. Dat had dus niet zoveel met afkopen te maken. Allemaal vrij onschuldig: je vroeg gewoon aan iemand die het beter wist om voor je te bidden, en jij deed in de tussentijd het werk dat hij daardoor niet kon doen. Maar natuurlijk waren er ook mensen die geen tijd hadden, en wel geld (dat tijd geld is, is al een heel oud gegeven). Die kochten dus gewoon die tijd, en de kloosters werden rijker en rijker. Van tijd tot tijd was er wel weer iemand die daartegen in opstand kwam en vond dat de core business in de gaten gehouden moest worden: eerlijk hard werk en devotie. Natuurlijk waren hun gebeden weer meer waard dan die van de rijkere orden en werden ook zij weer rijker dan goed voor ze was. De praktijk van de aflaten was geboren.

Natuurlijk stelt Jones het allemaal een beetje simpel voor, en ik schrijf het weer simpeler op dan hij het stelde, maar het verhaal is duidelijk. Goede bedoelingen liepen volledig uit de hand.

En dat is een beetje het probleem dat ik heb met geloof, in welke smaak dan ook. Want niet alleen de behoefte om met jezelf of het hogere in het reine te komen is universeel, de behoefte om je te omringen met gelijkgestemden is dat ook. En dan kan het zomaar zijn dat jij met je clubje gelijkgestemden bedenkt dat de dingen zus of zo inelkaar zitten. En wat dan? Hele volksstammen beweren dat Hij dit of dat bedoelt. Of wenst. Of afkeurt. En dat kun je nu wel oprecht geloven, maar in de meeste gevallen gaat dat geloof dan gepaard met een diepgewortelde afkeer van degenen die dat niet vinden, of zich daar niet naar gedragen.

Zelfs de profeet Mohammed, toch niet de domste, want hij was tegen een klasse van geestelijken, heeft niet kunnen voorkomen dat de islam tegenwoordig van de dogma’s aanelkaar hangt. De prins Siddharta, beter bekend als de Boeddha, was tegen elke vorm van godenverering. Nu is hij zelf een god geworden. Mohammed’s volgelingen kregen ruzie over wie zijn inzichten mocht verkondigen. Die van Siddharta over wie nu eigenlijk het Nirvana kan bereiken. De Joden, met hun traditie van profeten, erkenden Jezus niet, en Luther en Calvijn, die de rijkdom van de katholieke kerk maar niks vonden, hebben in elk deel van Europa weer een andere, op details van elkaar verschillende, schare volgelingen. En elke stroming van elk geloof heeft zijn eigen klasse van mensen die gelijker zijn dan anderen.

Ikzelf geloof niet aan iemand die hemel en aarde in zes dagen schiep. Ten eerste denk ik dat dat niet kan, ten tweede is daar de evolutie (die je nog in de schepping mee zou kunnen nemen), en ten derde denk ik dat er daarvoor teveel fouten zitten in het ontwerp. Waarom — bijvoorbeeld — een aanzienlijk deel van de menselijke populatie laten vallen op dezelfde sekse? De claim die stelt dat dat de bedoeling niet is, is volgens mij de claim van de angst van 90 procent die die andere 10 procent maar eng vindt. Een god, zelfs als hij feilbaar is, zou niet zo’n “grote fout” maken.

Het aloude pantheon? Van de Grieken, de Romeinen, de Egyptenaren en, nog heel levend, de Hindoes? Daar geloof ik ook niet in. Een liegende bedriegende bende, daar hebben wij tegenwoordig de Quote 500 voor. Al kunnen in de oudheid dat soort mensen goddelijke proporties aangenomen hebben.

Boeddha dan? Die vond zichzelf geen god, en geloofde dat het menselijk lijden, wat natuurlijk al een stelling op zich is, veroorzaakt wordt doordat we zo verlangen naar materiele zaken. Of eigenlijk doordat we steeds maar verlangen. Maar zonder verlangen zouden we niks meer doen. Dat heb ik een tijdje geprobeerd, maar ik had een kuur seroxat nodig om daar weer van terug te komen.

En steeds weer kom ik terug op het feit dat niemand god ooit gesproken heeft, maar dat het altijd mensen zijn die mij vertellen wat hij bedoeld heeft. En die mensen wantrouw ik. Want die hebben er veel meer bij te winnen dat ik ze geloof dan een god dat zou doen. Tenminste, in mijn beeld van een god. Want mijn beeld van een god is natuurlijk wel hartstikke christelijk. Ik ben opgegroeid op een christelijk continent, en wat voor vragen ik ook stel, mijn wereldbeeld is niet anders dan dat. God is goed, zeg ik, terwijl er tal van religies zijn die slechte goden kennen, of een wrakende god. Maar dat is cultuur, en steeds weer kom ik uit op het feit dat mensen niet trouw zijn aan hun god, maar aan het clubje waar ze lid van zijn. Voor puur geloof heb ik ontzag, maar dat kom je niet vaak tegen.

Van de eerste mannen op de maan is bekend dat ze nadien totaal alcoholistisch óf heel gelovig werden. Ik zou ook graag willen dat de LSD-gebruikers die in elk grassprietje de schepping zien duidelijk zouden kunnen uitleggen wat nou dat overweldigende is. Zelf denk ik heel soms dat (vooral als ik iets gedaan heb dat niet door de beugel kan) iets of iemand anders mij aankijkt als ik in de spiegel kijk.

Probeer een goed mens te zijn, zeg ik — zie je, daar begin ik al.

don't be more equal than others — zondag 04 december 2005 – 01.46 — 30 reacties


Het grote waarom (4)

Alweer een linkje en een flinke lap tekst!

eigenlijk weet je nu nog niet hoe 't zit... — vrijdag 02 december 2005 – 14.11 — eén reactie


Het bewijs!

Caffeine pept je brein op!

‘Nuff said. Ik ga nog een kopje espresso maken.

ik ben een gebruiker... zonder de suiker... — donderdag 01 december 2005 – 10.27 — negen reacties