Everything is bigger in Texas (Texas #2)

Alles groter? Ja. Alles groter.

Groter... beter... ?

In de supermarkten heb je geen drie soorten tomaten in blik, nee, je hebt er gewoon een Tomato Lane. En een Pasta Lane. Verdwalen in de supermarkt is een serieuze optie, maar gelukkig zijn de lanes genummerd, en kun je elkaar bellen: ik sta op het kruispunt van Milk Alley en Detergent Street.

which way?

De snelwegen zijn 10-baans (2x5) of nog breder. De intersections zijn leuk voor puzzelliefhebbers die dol zijn op achtbanen. En de auto's zijn ook bovenmaats: pick-uptrucks die Hummers klein doen lijken. De benzinetanks zijn ook groter; maar met prijzen van $1.72/gallon ga je voor je lol tanken, al zijn de afstanden en het slurpgedrag van je motor ook iets groter dan je gewend bent.

megaburrito and ditto sodas

En dan de porties. Een lunchhapje lijkt meer op een weekrantsoen. Je burrito zit niet alleen vol met vlees, nee, daar overheen vind je ook nog een royale portie gehaktsaus... Da's geen sinecure om weg te krijgen, dus je hebt een beetje frisdrank nodig om een en ander weg te spoelen. En ja, ook de glazen zijn bigger in Texas. Op de foto twee keer een liter Mountain Dew voor $3.49. Speel je het klaar om dat op te drinken (en da's nog niet makkelijk, al zal het 's zomers beter gaan), dan krijg je een refill, gratis en voor niks. Het is zaak om niet te lang te wachten met het drinken van je soda: de helft van je literglas is gevuld met ijs, en da's gemaakt van het lokale water. En dat water, dat smaakt naar chloor. In de ene wijk wat meer dan de andere trouwens, want ons voor een raadsel stelde. Misschien ligt het aan de watertoren waar 't water vandaan komt?

Met al die reuzenporties is het geen verrassing dat ook de mensen in Texas een maatje groter zijn. Bij tijd en wijle benamen ze me de eetlust. Een gezonde, zelfgemaakte maaltijd kost in Texas meer dan een ritje door de lokale drive thru.

Bij thuiskomst zagen we Youp van 't Hek lopen op het Amstelveld. Hij leek een slanke man.

yeeeeehaw! — woensdag 25 maart 2009 – 12.24 — zes reacties tags: , ,


Eerst maar even wat er misging (Texas #1)

Op dag twee, in het spitsuur in Houston (de vierde stad van Amerika, met bijbehorend horrible spitsuur), stonden we in de rij voor het stoplicht. Je zou dus denken: optrekken - afremmen - optrekken enzovoorts, maar met een automaat gaat dat van rem los, stukje naar voren rollen, rem weer stevig intrappen enzovoort. Heel wat comfortabeler dan koppelen en remmen en in z'n vrij, en het enige waar een automaat goed voor is, want voor de rest vind ik het maar niks, zon automaat. Op verzoek van het vriendeje reden we in een flitsend rode Ford Mustang met knap wat vermogen, en met zo'n automatische versnellingsbak voel je je dan toch een beetje een mietje, zelfs als meisjesnerd.

Maar goed, we kwamen dus langzaam vooruit in die rij voor het stoplicht, toen ik ineens g-g-g-g-g-wok hoorde. En g-g-g-g-g-wok, da's geen goed geluid. Links van mij stond iets wits met een Chinees erin. En die Chinees had onze opzichtig rode Mustang over het hoofd gezien en had een baan naar rechts willen opschuiven. Omdat iets dat je niet ziet er wel kan zijn, gaf dat enige wrijving en wat krassen en een vertraging van een uur, want ook het invullen van een Amerikaans schadeformulier kost best wat tijd.

Later in de week werd het ineens bitter koud en nat. Dat het zou regenen wist ik wel - ook ik weet een online weersvoorspelling te vinden, maar dat het overdag maar drie graden zou zijn stond daar niet bij. 15, dat stond er wel, en da's hele andere koek. De helft van de vakantie heb ik dus klappertandend van de kou doorgebracht; want ook in Texas waren de wintercollecties allang uit de winkels verdwenen.

Een warme knappe jurk zat er dan ook niet in voor de bruiloft die de reden was van onze reis. Het werd behelpen met panties en een inderhaast gekocht wikkelvestje dat paste bij m'n meegebrachte cocktailjurkje. Dan maar niet op m'n paasbest, dacht ik nog. Want erger kan het altijd. En erger werd het. De bruiloftsgasten werden het laatste stukje naar het resort waar het geheel plaatsvond vervoerd in een minivan. En een van de stoelen in die minivan was nat. Ofzoiets. Wat het ofzoiets was, weet ik niet, maar op die stoel zat ik. En mijn jurkje blijkt helemaal niet tegen nat-ofzoiets te kunnen. Dus ik liep rond met een vlek op een wel heel ongelukkige plek. Gelukkig kon ik een sjaal lenen. We zullen zien of de stomerij nog redding brengt.

Maar het grote drama van de vakantie moest toen nog plaatsvinden. Het grote drama is dit: mijn iPhone ging zwemmen. Kopje onder. En hij doet het niet meer. En waterschade valt (begrijpelijk hoor) niet onder de garantie. En T-Mobile is vergeten me een verzekering aan te bieden bij het afsluiten van mijn tweejarig contract. Inmiddels heb ik de iPhone maar opengemaakt. Met waterschade eraan kan ik de garantie toch wel vergeten. Alle waterverklikkerstickers zijn helderrood. De aansluitingen op het printplaatje zijn groen uitgeslagen van de corrosie, en contactspray helpt er geen ene moer aan. De iPhone is dood. Boehoe.

Vergeleken daarmee waren de jetlag en de driedaagse knallende koppijn die ik overhou van het opgevouwen slapen in een vliegtuigstoel (niet aan te raden met twee gebroken wervels) een peuleschil. Morgen maar even de reisverzekering bellen.

Dit was slechts deel 1, het betere nieuws komt nog :) — zondag 22 maart 2009 – 22.50 — drie reacties tags: , , ,


... en je kan tegen een stootje

— zaterdag 21 maart 2009 – 22.32 — geen reacties tags: ,


do not mess with the theremin

— maandag 16 maart 2009 – 21.02 — eén reactie tags: ,


Nieuw paspoort

— zaterdag 07 maart 2009 – 11.08 — geen reacties


Vijzelstraat

— donderdag 05 maart 2009 – 15.41 — geen reacties


lunch

— zondag 01 maart 2009 – 13.45 — eén reactie