lijn logt! weer

Tsja, dat weblog...

Op sterven na dood, maar ik kan er toch geen afscheid van nemen. Webloggen is 'uit' zeggen ze, want we hebben nu twitter. Maar ondanks dat ik een hoop informatie weet te verpakken in minder dan 140 tekens (de limiet aan de grootte van een tweet, oftewel een twitterberichtje), bekroop me de afgelopen maanden af en toe (toegegeven: HEEL af en toe) het gevoel dat ik wat meer wilde zeggen over het een of ander.
Nu kun je zo veel zeggen over het een of ander. Dat lijkt op sommige momenten heel belangrijk, maar als je het dan niet doet, blijkt het na een dag of twee futiel of nietszeggend te zijn, en dan maakt het niet uit dat je er niks over gezegd hebt. Of wat je er over te zeggen hebt, past eigenlijk best in 140 tekens. Of iemand anders is je voor en zegt het beter dan je zelf zou kunnen doen, al dan niet binnen 140 tekens. Dat laatste dreef me voorheen tot waanzin. Zo heeft Merel een keer gelogd over typfouten die ze maakte terwijl ze gewoon met pen en papier in de weer was. Dat was, potverdriedubbeltjes, mijn idee. Nu denk ik alleen maar: oh, ik ben kennelijk niet de enige die dat heeft. En als je dan niet de enige bent, waarom zou je er dan over loggen. Zodat er 20 meisjes kunnen reageren: "Ooohhh, wat herkenbaar!"? Dat vind ik dus de moeite niet.

En dan nog wat. ik logde al minder, toen de machine vorig jaar piepend en krakend tot stilstand kwam. Maar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, hield ik er helemaal mee op. Dat komt omdat je, als je zwanger bent, ZWANGER bent. En ZWANGER, dat betekent dat je het nergens anders over kunt hebben. Zelfs een discussie over compileeropties van de laatste kernel, weet je in twee, drie zinnen om te buigen naar je zwangerschap. Zonder enige moeite. En geloof me, dat is best een prestatie. Maar dat is ook reuze-irritant. Niet te harden, zo iemand. Misschien dat de mededeling dat mijn borsten vier maten groeiden nog een bepaald publiek trekt, maar dan heb je het ook wel gehad.

Niks ergers dus dan een zwangere vrouw als het gaat om weblogstukjes zou je denken, maar dat is niet waar. Nog veel erger is namelijk de kersverse moeder. De kersverse moeder neemt niet eens de moeite meer om over het compileren van kernels of de voors en tegens van CentOS en Ubuntu te converseren. De kersverse moeder kan maar over een ding praten, en dat is haar kind. Punt. De enige uitzondering op deze regel is de bevalling die de kersverse moeder doorstaan heeft, maar dat ondererp dien je nog veel meer te vermijden dan je eigen kind. Als je weblogstukjes wilt schrijven.
Het krijgen van een kind is het mooiste wat er is, geloof me. Ik zou wel honderd stukjes kunnen schrijven over mijn kind. Van semi-maatschappelijk over het borstvoedingsbeleid in het Amsterdamse ziekenhuis waar ik bevallen ben tot lyrisch over het eerste lachje van een week of twee geleden. Maar dat kan ik maar beter niet doen. Niet alleen zijn zulke stukjes alleen "Ooohhh, wat herkenbaar!" voor andere ouders (en ik denk zelfs alleen voor moeders). Nee, zulke stukjes zijn alleen maar leuk om te lezen als ze over je eigen kind gaan. Over elk ander kind zijn ze alleen maar irritant. Tenminste, dat vind ik. Want mijn kind is toevallig wel het leukste en mooiste en liefste kind op de hele wereld.

Kortom, over mijn kind schrijven, dat zal ik vermijden. Ik kan natuurlijk niet beloven dat er niet heel af en toe iets doorheenglipt, maar de gedachte aan een 16-jarige die me vraagt waarom ik zijn babytijd uitgebreid gedocumenteerd heb op zoiets ouderwets als een weblog nog wel weerhoudt me hopelijk. Waarover ik dan wel ga schrijven? Dat weet ik nog niet. Maar als ik - heel soms - toch iets meer kwijtwil over het een of ander dan de 140 tekens van twitter kunnen herbergen, dan kan het hier. En dan zal het hier. Op mijn weblog, dat kennelijk toch niet doodwil.

lijn logt weer, maar waarover eigenlijk? — zaterdag 06 maart 2010 – 17.15 — zes reacties tags: , , , , ,


Het afgelopen jaar samengevat in 6 woorden

Ik werd zwanger.

Ik kreeg Julian.

— dinsdag 02 maart 2010 – 21.30 — negen reacties